پشت درهاي بسته

هيچ خبري نيست

جز سرمايي كه روي گونه هايت بنشيند

پيراهن گرمت را بپوشد

و بي تعارف

از روي ديوار به خانه بيايد

چون دزدي آشنا

كه اين خانه را مي شناسد

آهسته، آهسته قدم مي گذارم

كفش هايت را مي پوشم

به پنجره ي اتاقت مي رسم

و دلتنگ مي شوم

بي آنكه بخواهي

در اتاقت را باز مي كنم

پيراهن گرمت را مي پوشم

دستم را روي گونه هايت مي گذارم

و تو مي گويي: سرد است

بي آنكه بخواهم

چاي داغت را سرد مي نوشي

پتويت را درآغوش مي گيري

و من از تو دورتر

دلتنگيم را به شكل بخار

روي پنجره ها پهن مي كنم

چايت را بنوش و بخواب

فرصتي است كه از پتويت بگذرم

پيراهن گرمت را بپوشم  

و بخوابم گرم

من سال هاست روي گونه هايت مي نشينم

سرمايي كه عاشق شده است .